این اوراق برای اولین بار در سال 1393 زمانی که بازار سرمایه در حال سقوط بود منتشر شدند تا به سرمایهگذاران این اطمینان خاطر داده شود که با خرید توامان این اوراق و سهام، عملا سهام خود را میتوانند بیمه کرده و به نوعی کف سود تضمین شدهای داشته باشد.
این مدل معاملات به نوعی شمای سادهسازی شدهای از معاملات اختیار فروش است. از دیدگاه تحلیلی و کارشناسی به نظر میرسد ورود اختیار فروش به بازار سرمایه به شکل متعارفی که در دنیا هست مناسب تر باشد چرا که معاملات در قالب اختیار تبعی خود محدودیتهایی را برای سرمایهگذار و عرضه کننده آن در بر دارد. به عنوان مثال اکثر معاملات این اوراق، معاملات ثانویه نداشته و خریداران حق فروش مجدد این اوراق را ندارند. همچنین در این مدل معاملات، خریدار حتما باید خود سهام پایه را نیز در اختیار داشته باشد، در واقع خریدار نمی تواند بیش از تعداد سهام پایهای که در اختیار دارد که در آن هم سهام و اوراق اختیار فروش تبعی باید در یک روز خریداری شود و همچنین بیش از سقف مجاز خرید هر کد معاملاتی، اوراق تبعی را خریداری کند.
این مسائل در معاملات اختیار فروش عملا برطرف شده و مدل کاملی از این ابزار در اختیار بازار سرمایه قرار میگیرد. علاوه بر آن محدودیتهایی که برای انتشار کننده عرضه کننده اوراق تبعی وجود دارد که نمی توان طرف عرضه کننده را به جامعه بزرگتری بسط داد. علاوه بر موارد فوق برخی از تحلیلگران بازار شائبه تأمین مالی ناشر با نرخهای بالاتری که در این اوراق کشف میشود را نیز مطرح میکنند که با توجه به ریسک نکولی که در آن هست عملا میتوان آن را توجیه کرد. در کل با ذکر همه مزایا و معایب اوراق تبعی، می توان گفت این ابزار حتی به این شکل ناقص مورد نیاز بازار است چرا که موجب اطمینان خاطر سهامداران و عدم خروج نقدینگی از بازار سرمایه می شود.
ماهنامه بازار و سرمایه - پرونده ویژه
نظر شما